We krijgen allemaal te maken met het verlies van een dierbare.

Als in een roes beleef je de dagen tot aan de begrafenis. En dan.. dan weet ik uit eigen ervaring hoe moeilijk het is, daarna het graf te (blijven) bezoeken en te (blijven) verzorgen.

De laatste rustplaats van onze geliefden zou een plek kunnen zijn waar je ondanks je verdriet, ook rust kunt vinden. Tot bezinning kunt komen. Daar zou ik u graag bij helpen.

Ina.jpg
 

Welkom! Wat ontzettend leuk dat u mijn website bezoekt!

Dat is al een hele moedige eerste stap. Wat ook voor mij ooit als een zware opgave begon, naar de begraafplaats gaan om de graven van mijn dierbaren te verzorgen, is nu geworden tot iets wat ik graag doe en waar ik me zelfs prettig bij voel.

Hoe tegenstrijdig het ook klinkt, de dood hoort bij het leven. Toch zijn we nooit voorbereid op het werkelijke gevoel dat je overvalt als je iemand verliest die je zo na aan het hart ligt. De manier waarop we afscheid hebben moeten nemen kan daarnaast ook voor velen van ons erg ingrijpend zijn geweest. Soms was er zelfs geen afscheid. Je hebt iemand zonder het te beseffen voor de laatste keer gezien. Dat hakt erin weet ik ook uit ervaring. En het slijt nooit.

HOE KAN IK U HELPEN?

De pijn kan ik niet voor u wegnemen, maar ik kan er wel voor u zijn.

Ik kan er bijvoorbeeld voor zorgen dat het graf een waardig en verzorgd aanzien heeft. U kunt daarbij denken aan het verzorgen van de beplanting en het schoonhouden van het graf. Ik kan bloemen brengen op een voor u bijzondere dag, maar kan u ook ophalen zodat we samen kunnen gaan. Wanneer u het wil, wanneer u eraan toe bent.

Afstand is geen probleem. Ik haal u op, ondersteun u bij het bezoek, ik kan op gepaste afstand blijven, alles is mogelijk. Persoonlijke aandacht en ondersteuning. U ontzorgen is mijn zorg.  

 

Na het overlijden voor een eerste keer het graf bezoeken.

Het voelt vreemd. Een groot gemis, zo confronterend, alleen maar verdriet met een grote V. Ook niet fijn om te zien dat de nog maar even geleden prachtige bloemstukken, kransen, bloemen en linten er zo verregend en verdord bij liggen.

Als ik al ga, wil ik er gewoon zijn. Een moment voor mijzelf en mijn dierbare. Dat moment wil ik niet besteden aan iets hoeven of moeten doen.

Wat een trieste aanblik. Had ik toch maar bloemen meegenomen, maar ja, het is nu te laat en ik heb nu ook geen tijd die nog te halen. Ik kom van ver, ik moet nog zeker een paar uur terugrijden. Voordat ik hier weer kom.

Was ik maar eerder gegaan, maar ja, ik vind het lastig en helemaal om alleen te gaan. Ik kijk er altijd enorm tegenop.

Zou ik maar vaker kunnen gaan, maar hoe kom ik er en ik kan toch moeilijk elke keer de kinderen vragen. Zij zijn druk met hun eigen leven en ik wil ze hier niet mee lastig vallen.

Ik ben gebonden aan een rollator of rolstoel en ben afhankelijk van de (regio)taxi. Daar moet ik soms lang op wachten. Dan nog andere mensen ophalen en wegbrengen en voordat ik er dan ben. En als ik er eenmaal ben word ik netjes bij de ingang afgezet. En dan? Hoe doe ik dat als ik bloemen of planten mee wil nemen? Lopen gaat al moeilijk, laat staan dat ik zelf iets kan planten of er op zijn minst voor kan zorgen dat het er toch netjes bijligt.

Aangezien ik de enige ben van het gezin die nog in dezelfde plaats woont, komt de verzorging van het graf automatisch op mij neer. Ik heb zelf een gezin, werk, een sociaal leven en ik merk dat het me teveel wordt om ook nog eens tijd voor de verzorging vrij te maken.

Best wel een gedoe. Het is al even geleden dat ik er voor het laatst was en ik weet niet hoe het er nu uit ziet. Wat moet ik allemaal meenemen; bloemen, potgrond, harkje. Een heel gesjouw en een mijl op zeven. Laat anders maar, ik ga wel een andere keer.

Voordat we emigreerden hadden we een afspraak met de familie om de verzorging te verdelen. Inmiddels is daar door allerlei omstandigheden niets van terecht gekomen. Nu zijn wij nog de enige familie, maar zitten in het buitenland. Wie zou ik kunnen vragen om nu voor ons het graf te verzorgen?

 
flower-frontpage-KLEIN.png